Savastigim kadar yenildim hep..
Canim ne zaman birseyi cok cekse, gönlüm ne zaman birini cok istese önce kazandim; sonra birer birer kaybettim hepsini..
aslinda o kadar yürekliydimki ve bir o kadar umutlu.
Her yenilgimde kendimi güclendirdim bir sonraki icin.. Cesaretlendirdim..
Düstüm.. sonra “Kalk!” dedim kendime.. Kalk !.. Elimden tutan olmadi hic, umut sacan, gülümseyen, inandiran..
Hep bendim kanayan dizlerimi temizleyen, hep bendim acimi unutturacak avuntulari aynanin karsisinda saatlerce tekrar eden..

savasmak icin gerekli gereksiz nedenler sundum önüme..
Cünkü; hayat o kadar kisaydiki pes edip birakmaya gelmiyordu..
Cünkü; umutlarim o kadar hirsliydiki en kötüsüyle bile basa cikabiliyordu..
Onlarca insan geldi gecti hayatimdan ve ben onlarca insanin hayatindan gecip geldim..
Yanimda kim varsa onunla paylastim gücümü, kudretimi..

Kime inanmissam ona adadim sevinclerimi, zaferlerimi..
Hayatin kisaligina ragmen bir ucundan tutunup onuda tutusturdum her seferinde..
Kanayan dizleri vardi hepsinin, elinden tuttum kaldirdim..

Umutlarima ortak ettim karanliga calan gözlerini..
Masallar anlattim onlara dinlemekten hic bikmadiklari..
Hayatlarinin bir kösesine tutturduklari masallar..
Daha önce hic görmedikleri ilgiyi verdim onlara ve sefkati..
Bir anne oldum bazen gögsüme yatirip aglayislarindaki utanci izledim..
Bir baba oldum bazen sert ama hepsi hayatlarini düzenleyecek kurallar koydum..
Bazen bir sevgili oldum.. Avuclarindaki kelebekleri öptüm; uyuttum..

Bir gün geldi iyilesti hepsi ve yeniden acimaya gitti..
Bense sadece sessizce izledim gidislerini..
İcim kanaya kanaya, ama bir sonrakine hazir olacak kadar güclü, tecrübeli..
Benim kanayan dizlerim olmadi hep; elbet benimde kanattiklarim oldu..

Ama ne zaman geri dönseler bir bölümümde rahatlattilar yüreklerini..
Acitip; tekrar gittiler..
Ne zaman aglamak isteseler bi anne oldum izledim onlari..
Ne zaman hataya meyletseler bir baba oldum hatirlattim dogrularini..
Ve ne zaman kopup gitse bir yanlari yenisinin gelecegine dair umut verdim, inandirdim.. Hazirladim onlari..

Oysa benim kanayan dizlerimi temizleyecek, beni inandiracak, umuduna ortak edecek biri yokmuydu ?
Bir´i vardi sadece..
Ama o herkeste gördügüm masum yani ne zaman ona acsam kendimi bomsbos
ve amacsiZ hisssettim bu güne kadar kalbimde yer edenlerin savaslarini..
ilk defa biri umutlarimi calmaya degilde, umutlarini vermeye gelmisti..
İcimde öylesine özeldiki sevgisi ben bile farkina varamiyordum..

Düsüp kalkmaya hazirlandigim anda elimden tuttu..
Umut sacti o masmavi umutlarini hemde cömertce..
Gülümsedi günes kokan gülümseyisler vardi dudak kivrimlarinda gizli..
Ve inandirdi hani o “Bir gün..” olacak olanlara..

Ama icimde bir yerlerde adi gizliyse birilerinin; kendime bile itiraf edemedigim..
Onlardan birisin..
Belki; baska bir hayatta, baska bir sekilde..
Karamsarlik de, haketmedigini yasamak de, inancsizlik de..
Benden cok ihtiyaci olanlarin caldigi gülüslere; aptallik de..

Bir gün gercekten kalkamadigimda varoldugunu bilmek bile yeter bana..
seninde avucundaki kelebegini öptüm; uyuttum..

Uyanana kadar..

Elveda..